Φάε λιγότερο για να κατεβάσεις το σάκχαρο, λέει νέα μελέτη

Ο περιορισμός των θερμίδων αλλάζει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο «δουλεύουν» οι μυς όσο μεγαλώνουμε, σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύεται στο περιοδικό Journal of Gerontology: Biological Sciences. Πιο συγκεκριμένα, ο οργανισμός λαμβάνει λιγότερη ενέργεια, οι μύες αναπροσαρμόζουν τις πρωτεΐνες τους, ενεργοποιώντας μηχανισμούς που διευκολύνουν την είσοδο της γλυκόζης στα κύτταρα. Αυτό έχει άμεσο όφελος στον έλεγχο του σακχάρου, ένα ζήτημα που γίνεται όλο και πιο κρίσιμο με την ηλικία, καθώς η ευαισθησία στην ινσουλίνη μειώνεται φυσιολογικά.

Ο καθοριστικός μηχανισμός

Όπως διαβάζουμε στο Scitech Daily, το πιο εντυπωσιακό εύρημα είναι ότι άνδρες και γυναίκες δεν φτάνουν στο ίδιο αποτέλεσμα με τον ίδιο τρόπο. Αν και η βελτίωση της ευαισθησίας στην ινσουλίνη εμφανίζεται και στα δύο φύλα, οι εσωτερικές αλλαγές διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό. Η έρευνα εστιάζει σε έναν λεπτό αλλά καθοριστικό μηχανισμό: τη φωσφορυλίωση των πρωτεϊνών.

Πρόκειται για μια χημική «ρύθμιση έντασης», η οποία μπορεί να ενεργοποιεί ή να απενεργοποιεί τη δράση μιας πρωτεΐνης. Μέσα από αυτές τις αλλαγές, οι μύες προσαρμόζονται στη χαμηλότερη πρόσληψη θερμίδων και αποκρίνονται καλύτερα στην ινσουλίνη. Η κατανόηση αυτού του μηχανισμού βοηθά τους επιστήμονες να εξηγήσουν γιατί η διατροφή επηρεάζει τόσο βαθιά τον μεταβολισμό.

Παρότι τα τελικά οφέλη είναι κοινά, οι λεπτομέρειες διαφέρουν. Στις γυναίκες παρατηρήθηκαν περισσότερες μεταβολές που αφορούν άμεσα την απόκριση στην ινσουλίνη, ενώ στους άνδρες η θερμιδική μείωση φαίνεται να πυροδοτεί διαφορετικό σύνολο προσαρμογών. Με απλά λόγια, το σώμα «διαλέγει» διαφορετικά εργαλεία για να πετύχει τον ίδιο στόχο. Αυτό δείχνει ότι η βιολογία του φύλου επηρεάζει τον μεταβολισμό σε βάθος, ακόμη κι όταν το αποτέλεσμα μοιάζει παρόμοιο.

Οι διακόπτες του μεταβολισμού

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν δύο συγκεκριμένες πρωτεΐνες που συνδέθηκαν άμεσα με την αυξημένη πρόσληψη γλυκόζης από τους μύες. Οι πρωτεΐνες αυτές έχουν ήδη συσχετιστεί γενετικά με τη ρύθμιση του σακχάρου στον άνθρωπο. Το γεγονός ότι εντοπίζονται και σε αυτό το πλαίσιο ενισχύει την αξιοπιστία τους ως πιθανούς «διακόπτες» του μεταβολισμού. Στο μέλλον, θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχους για νέες θεραπείες.

Παράλληλα με τις πρωτεΐνες, οι ερευνητές εξέτασαν και τις χημικές ουσίες που παράγει ή επεξεργάζεται ο οργανισμός. Η θερμιδική μείωση άλλαξε αισθητά το μεταβολικό προφίλ, αλλά και εδώ εμφανίστηκαν σαφείς διαφορές ανάμεσα στα φύλα. Κάποιες αλλαγές ήταν κοινές, άλλες όμως εμφανίστηκαν μόνο σε άνδρες ή μόνο σε γυναίκες. Το εύρημα αυτό ενισχύει την εικόνα ενός μεταβολισμού που προσαρμόζεται με πολλούς, όχι πάντα προβλέψιμους, τρόπους.

Η σημασία των ευρημάτων δεν περιορίζεται στη βασική έρευνα. Οι επιστήμονες τονίζουν ότι τέτοιες διαφορές πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη όταν σχεδιάζεται θεραπευτική αγωγή για τον διαβήτη που σχετίζεται με την ηλικία. Η προσέγγιση «μία λύση για όλους» φαίνεται όλο και λιγότερο αποτελεσματική. Αντίθετα, στην πρόληψη και αντιμετώπιση της νόσου μπορεί να προσφέρει σημαντική βελτίωση η εξατομίκευση με βάση το φύλο και τον μεταβολισμό.